Rondreis door Isaan
(Joop en Coby van der Meer.)

Dag 5
Vandaag een rustdag die we besteden aan het lezen van een goed boek en een frisse duik in het zwembad. Ook maken we een ommetje in de buurt van het resort. Het blijkt dat het resort midden in een dorpje ligt. Huizen op palen met honden, katten en varkens als huisdieren. Lokaler kan het niet.

Dag 6
Over een prachtige route via de provincie Amnat Charoen komen we in de provincie Mukdahan, waar we in een klein dorpje in het Nong Song district een piepklein resort "Thai House Isaan" met maar drie kamers gereserveerd hebben. Dit is Isaan, het authentieke noordoosten van Thailand, op zijn best. Ver van de drukte van de grote stad leven de Thai hier hun ontspannen leven in hun eigen tempo. De dag begint hier als de haan kraait. We worden hartelijk verwelkomd door David, de Australische eigenaar, en hij nodigt ons meteen uit om in de bar een biertje te komen drinken. De kamers zijn ondergebracht in drie aparte huisjes. Ons huisje lijkt het huisje van Hans en Grietje! Heel sfeervol en gezellig ingericht en de omgeving is werkelijk sprookjesachtig. Noi, de Thaise vrouw van David, is een ware dierenliefhebster! Dit is te merken aan de vijf honden die hier rondlopen, waarvan Ben, een vriendelijke Golden Retriever, de baas is. David vertelt dat ze nog meer dieren hebben, zoals varkens en kippen en ook nog een dier dat het midden houdt tussen een kat en een aap. Later zullen we met al deze dieren kennis maken. Tijdens het diner met een lekkere fles wijn erbij komen we veel over David en zijn gezin te weten. Stilletjes vinden we het jammer dat we slechts één nacht in dit resort met zijn bijzondere bewoners zullen blijven. We weten nu al zeker dat we weer een keer terug zullen komen voor een langer verblijf.

Dag 7
Voordat we uit Thai House Isaan vertrekken, laat David zijn farm zien. In een pick-up truck rijden we het dorp uit en belanden in het bos. De omgeving is heuvelachtig en daarom zijn er minder rijstvelden dan we onderweg de dag tevoren hebben gezien. Maar elk vlak stukje is wel benut om rijst te verbouwen. We leren dat bijna iedereen hier khao niao (plakrijst) verbouwt, want dat is nou eenmaal het hoofdbestanddeel van de maaltijd in Isaan. Als we over de modderige weg door het bos rijden, genieten we van de mooie en zeer gevarieerde omgeving. Bij de familiefarm krijgen we uitleg over de rijst, het oogsten en het dorsen. Na ruim een half uur gaan we terug naar het resort en nemen we afscheid.

We stappen in onze eigen auto en gaan op weg naar Nakhon Phanom. Onderweg komen we langs een mooie tempel waar we zo met de auto het tempelterrein op kunnen rijden en vlak voor de Wat parkeren. Helaas stond er nergens in westers schrift wat de naam van de tempel is, dus die kunnen we niet onthullen.

In Nakhon Phanom is het feest. We lopen langs een grote markt waar we uitgebreid rondkijken en bekeken worden, weer een bewijs dat hier niet veel toeristen komen.

Dag 8
We rijden eerst door het centrum van Nakhom Phanom en maken kennis met de plaatselijke tuk-tuk (sam loh geheten; sam loh betekent letterlijk driewieler en dat zijn het feitelijk ook). Ze lijken wel op de tuk-tuks in Bangkok maar de bankjes voor de passagiers zijn langs de zijkant geplaatst, waardoor het ook wel op een kleine pick-up truck lijkt. We rijden Nakom Phanom uit over highway 212 die helemaal tot aan Nong Khai langs de Mekong rivier loopt. Deze weg geeft een mooie indruk van het Thaise platteland in het noordoosten. Het landschap is licht heuvelachtig met bomen en struiken en daar tussendoor de groene rijstvelden. Langs de kant van de weg staan de koeien en waterbuffels (soms tot aan hun buik in het water) loom te grazen.

In Nong Khai wandelen we langs de Mekong rivier en flaneren daar wat over de boulevard. We zijn getuige van een (oefen)roeiwedstrijd als voorbereiding op de festiviteiten de volgende dag. Op de kade staan de Thai hun favoriete boot aan te moedigen. In een koffieshop dat ook een reisbureau blijkt te zijn, informeren we naar een mogelijkheid om een tripje naar Vientiane te maken. Na wat onderhandelen maken we gebruik van het aanbod om ons geheel verzorgd door een auto met chauffeur over de grens te begeleiden en in Vientiane rondgereden te worden.

's Avonds in het hotel, waar we op de negende verdieping op het "Bird Eye Terrace" nog even een afzakkertje nemen, is het toch wel duidelijk dat je niet in Bangkok bent, waar je duizenden lichtjes ziet branden op deze hoogte. We zien wel wat lichtjes, maar we kijken toch echt uit over een heel rustig en inmiddels slapend provinciestadje.

Dag 9
Volgens de reisgids is Sala Keaw Ku de moeite van het bezoeken waard, dus dat willen we dan wel eens zien. Het is een park met meer dan honderd beeldhouwwerken, de meeste afbeeldingen van Boeddha, maar ook Boeddhistische en Hindoeïstische taferelen. En allemaal het geesteswerk van slechts één man, Luang Pu Boonleua Surirat. Van 1975 tot aan zijn dood in 1996 heeft hij hier zijn levenswerk van gemaakt en het resultaat is zeer indrukwekkend. Sommige beelden zijn bijna twintig meter hoog met als kroon op het werk de zevenkoppige naga.

Terug in het centrum van Nong Khai gaan we op zoek naar Wat Sri Muang. De wihan is prachtig versierd en zeer fotogeniek. De deur zit echter op slot, dus we kunnen niet veel anders doen dan een paar foto's aan de buitenkant maken. Ondertussen is het op de kade langs de rivier nog steeds druk en zijn de bootraces in volle gang.

Dag 10
Het is een druilerige, regenachtige dag die we uitgezocht hebben voor ons bezoek aan Vientiane. Het voordeel is dat het niet zo heet is, en doordat er een stevig windje vanaf de Mekong waait, voelt het aangenaam aan. Onze chauffeur/gids voor vandaag is mooi op tijd. Spoedig rijden we over de Friendship Bridge naar de grens met Laos. Het kost ongeveer twintig minuten om alle officiële documenten te overleggen en een visum te bemachtigen, maar dan mogen we toch de grens over naar Laos. Nu is het nog 22 km naar Vientiane.

Eenmaal aangekomen in Vientiane, stoppen we eerst bij Pha That Luang. Het is het belangrijkste nationale en Boeddhistische monument van Laos. Volgens de legende werd hier in de derde eeuw voor Christus een chedi gebouwd om het borstbeen van Boeddha in te kunnen onderbrengen. Van een afstand ziet het er imposant uit, maar als we dichterbij komen zien we dat het toch niet optimaal onderhouden wordt; het bouwsel kan een flinke schoonmaak beurt wel gebruiken.

We vangen ook een glimp op van Wat Hoi Sok, die opvalt door een mooi dak met vijf lagen. Na een bezoek aan de "morning market" die ondanks zijn naam gewoon tot 17.00 uur geopend is, vinden we het tijd voor de lunch. De chauffeur zet ons af op een pleintje waar verschillende restaurantjes te vinden zijn. Onze keuze valt op het Franse restaurant met de naam "Provencal". Hier genieten we naast de lunch van een echte Franse wijn. Dit, samen met het echte Franse sfeertje in het restaurant doet ons denken aan de vele vakanties de we in Frankrijk doorgebracht hebben en waar de wijn altijd rijkelijk vloeide! Heerlijk om weer eens echt goede wijn te proeven.

Vervolgens bezoeken we Wat Sisaket. Het is de oudste Wat in Vientiane. De 2052 Boeddhabeeldjes van terracotta, brons en hout, die in de kloostermuren staan, zijn heel bijzonder! Tegenover deze Wat staat Haw Phra Kaew. Hier stond vroeger de Smaragden Boeddha die de Thai in 1778 meenamen naar de Wat Phra Kaeo in Bangkok. Thailand schonk in 1994 een replica van het beeld aan Laos als teken van hernieuwde vriendschap.

Als laatste nemen we een kijkje bij de Victory Gate van Vientiane. Deze is in 1962 gebouwd, naar het model van de "Arc de Triomph" in Parijs. Hij is echter nooit afgebouwd door de turbulente tijden die Laos in die periode doormaakte. Het wordt nu als een ontmoetings- en ontspanningsplaats voor Laotianen gebruikt.

Op de terugreis naar Nong Khai besteden we aan de grens onze laatste kip (munteenheid in Laos) aan het kopen van twee flessen Franse wijn, die hier goedkoper zijn dan in Thailand.

Dag 11
De route is eenvoudig vandaag: het hele eind langs de Mekong blijven rijden tot we in Chiang Khan zijn, 200 km. Het is erg rustig en we komen door talloze kleine dorpjes. We kunnen ook uitgebreid van het uitzicht over de rivier genieten en mooie foto's maken om de sfeer vast te leggen.

In het rustige plaatsje Chiang Khan in de provincie Loei vinden we ons hotel, pal aan de rivier. Het is een echt Thais hotel, helemaal van teakhout. Na ons geïnstalleerd te hebben lopen we over het wandel/fietspad langs de rivier en komen op een markt uit. Natuurlijk, wat is Thailand zonder wats en markten. Maar deze markt is speciaal, daar komen we al gauw achter, het is namelijk kermis. En het kermisterrein is zelfs behoorlijk groot voor zo'n klein dorp! Waarschijnlijk is dit het enige vertier in het dorp, waar men een heel jaar op heeft moeten wachten. Het lijkt er dus op dat we precies in de goede tijd vakantie genomen hebben, want overal is het feest in Isaan.

Dan komen we terecht in de plechtige opening van de feestweek. Er hangt een groot spandoek langs de rivier met daarop de tekst "Magnificent Mekong river". Danseressen in traditionele kleding staan klaar en de gasten zijn ook allemaal netjes gekleed. Sommige mensen dragen iets dat aan Loi Kratong doet denken, gemaakt van bananen bladeren met kaarsjes erop. De ceremonie is nog niet begonnen en helaas zal die ook niet plaats vinden, want het begint eerst zachtjes en al snel steeds harder te regenen. Na tien minuten is het een tropische stortbui die bijna een uur aanhoudt. De feestelijkheden vallen dus letterlijk in het water. Wel zielig voor de gasten en de dansers en danseressen. Na afloop van de regenbui is de plaats van de ceremonie verlaten en is men bezig de versieringen op te ruimen.

Dag 12
Vandaag verlaten we de Mekong rivier en komen in de bergen terecht. We passeren de stad Loei en vervolgen onze route richting het Phu Pha Nam Resort in het district Dansai. We stoppen verschillende keren om van het uitzicht, de stilte en de omgeving te genieten. Als we bij het resort aankomen, is er echt sprake van een koninklijke ontvangst. Bij het binnenrijden bij de portier, bij het uitstappen uit de auto staat iemand klaar om ons de richting naar de receptie te wijzen, bij de receptie worden we door twee mensen geholpen en er lopen tenslotte wel drie dames mee naar de auto om onze bagage op te halen. Waar vindt je nog zulke service?

Het resort is geheel opgebouwd uit teakhout, heeft een prachtige zwembad en een restaurant en we constateren dat het erg rustig is in het resort. Het is echt een paradijs temidden van de schone natuur in Loei.

Dag 13
We vertrekken na het ontbijt richting nationaal park Phu Rua. Het park ontleent zijn naam aan de hoogste piek (1365m) van het park, die de vorm heeft van een Chinese jonk. Het is nog steeds bewolkt en fris, maar gelukkig valt er geen regen. We rijden het park in en informeren bij het "Vistors Center" welke route we het beste kunnen volgen. We gaan eerst naar de Phu Rua Peak. Maar oh, oh, wat is het mistig! Hoe hoger we komen hoe minder we kunnen zien door de dichte mist. Het laatste stuk (900m) is niet met de auto te bereiken en moeten we dus lopen. Uiteindelijk aangekomen op de top, zien we niets anders dan mist. Er staat echter een harde wind en plotseling krijgen we toch een glimp van het mooie uitzicht te zien! Het is maar voor een korte periode, want de harde wind blaast al snel weer nieuwe wolken voor ons uitzicht. Toch is de wandeling op de top zo de moeite waard! Heerlijk rustig in de prachtige natuur direct om ons heen! Natuurlijk is er bovenop de top ook een reusachtig beeld van Boeddha geplaatst. Als het tijd is voor de lunch, rijden we naar een restaurant midden in het park waar we vriendelijk verwelkomd worden door twee Thaise dames. Natuurlijk is hier geen menukaart in het Engels. Maar met de vriendelijke hulp van deze dames kiezen we twee heerlijke gerechten uit met paddestoelen. Een pittig gerecht met uien, groente en varkensvlees en een niet pittig gerecht, met wortel en ketjapsaus. Heerlijk allemaal!!

De Phuai Phai waterval, een ander hoogtepunt in het park, kunnen we niet bereiken. De wandelroute er naar toe is halverwege doorsneden door een snelstromende rivier, veroorzaakt door de hevige regen van de laatste week. Jammer, maar we hebben toch een stuk van de route gelopen en dat hebben we ook erg mooi gevonden.

Op de terugweg naar ons resort vragen ons af waar nou toch die wijngaarden van de zo beroemde "Château de Loei" liggen. Tot dan hebben we nog geen enkele wijnstok gezien. Maar ineens zien we een bord langs de kant van de weg waarop aangegeven staat dat er een wijnproeverij is. We volgen het bord en vinden de wijnproeverij gemakkelijk. In het proeflokaal liggen heel wat soorten wijn, van goedkoop naar duur, maar er is slechts één soort te proeven en die is echt lekker. We besluiten om daar twee flessen van te kopen en nemen de gok en kopen ook nog een fles rosé en een fles witte wijn. Natuurlijk willen we graag weten waar de druiven groeien waarvan deze wijn is gemaakt. De dame in het proeflokaal wijst ons de plaats, maar vertelt er meteen bij dat er nu geen druiven zijn, die zijn er pas in januari en februari. Toch gaan we even een kijkje nemen bij de wijngaarden en die zien er inderdaad een beetje zielig uit. We hebben de wijn echter geproefd en die was lekker, dus we zijn ervan overtuigd dat het allemaal nog wel goed zal komen met die wijngaarden.

Dag 14
De reis gaat in het begin door de bergen en het lijkt wel of we door Frankrijk rijden. Er is bijna geen verkeer, dus we lopen ook niet het risico dat we achter een vrachtwagen moeten blijven hangen. Het is daarom een relaxte rit. Uiteindelijk komen we uit de bergen en vervolgen onze route via hoofdweg 12 die ons helemaal tot in Khon Kaen zal brengen. Het blijkt dat deze weg over een afstand van 40 km door het nationaal park Nam Nao loopt en we gaan zowel aan het begin als aan het eind door een check point.

In Khon Kaen aangekomen bellen we onze vriend en even later zitten we in een tuk-tuk die ons na een ritje van ongeveer tien minuten afzet bij zijn huis. Na de rondleiding door zijn huis krijgen we een rondleiding door Khon Kaen. We zien de compound waar ze tot voor een jaar hebben gewoond, en we gaan nog even op bezoek bij een andere Nederlander die net een maand geleden een nieuw huis betrokken heeft. Ook in Khon Kean is het feest en het valt niet mee om een parkeerplaats te vinden bij het restaurant dat onze vriend uitgekozen heeft. Maar als we eenmaal aan tafel zitten in het restaurant, met een grote tuin waar we nu eens geen last hebben van de muggen, blijkt dat het een goede keuze is: heel sfeervol en natuurlijk lekker eten.

Dag 15
Toen we een week geleden met gemengde gevoelens wegreden bij Thai house Isaan namen we ons voor om nog eens terug te gaan naar dit idyllische resort. Vandaag maken we daarom een kleine verandering in onze geplande route en gaan voor nog eens twee dagen terug naar Mukdahan.

Vanuit Khon Kaen is de route eerst nog bergachtig, later verandert dat in een vlak landschap en tenslotte wordt het weer heuvelachtig. Ook vandaag komen we onderweg in het plaatsje Kuchinarai in een typisch Isaan restaurantje terecht, waar men schrikt als er plotseling buitenlanders binnen komen. Een beetje schoorvoetend wordt de menukaart gebracht die helemaal in het Thais is. De serveerster moet er wel om lachen, want ze gaat er natuurlijk vanuit dat farangs geen Thais kunnen lezen. Verrukt is ze echter als ze merkt dat we toch wat van de kaart bestellen. Het restaurant is gespecialiseerd in eend dus we bestellen "larb pet" en laten ook meteen weten dat we van pittige gerechten houden.

Bij Thai House Isaan worden we weer net als de eerste keer vrolijk begroet door David en de vijf honden. Deze keer heeft David het huisje met de naam "chalet" voor ons gereserveerd en het ziet er echt fantastisch uit! Alles van hout en gezellig ingericht. We installeren onze spullen en gaan een kijkje nemen in de bar van het resort, waar we weer een gezellig praatje maken met David. Hij geeft ons wat tips voor de volgende dag. De rest van de dag brengen we al lezend en genietend van de stilte van het platteland door.

Dag 16
We gaan op weg naar Ban Phu, het handicraft dorp dat David ons de vorige dag heeft aanbevolen. We gebruiken onze GPS om het handicraft dorp te vinden en dat is maar goed ook, want het dorp is zo Thais dat de naam niet eens aangegeven is in Romeins schrift. Terwijl onze GPS vertelt dat we in Ban Phu zijn, zien we de Thaise naam op het bord en gelukkig herkennen we de Thaise letters, zodat we zeker weten waar we zijn. Het dorp presenteert zichzelf niet echt, want behalve een bord met daarop de letters OTOP en de rest in het Thais zou je niet weten dat je in een interessante plaats aanbeland bent. We zijn het dorp dan ook weer uit voor we ons realiseren dat dit de plaats is waar we naar op zoek zijn. Dus omgekeerd en stapvoets terug door het dorp gereden. Als we bijna het dorp weer uit zijn, gaan we maar een zijstraatje in, want we ontdekken echt niets interessants aan de huizen waar we langs rijden. Dat blijkt een goede beslissing, want in dit straatje zien we in bijna elk huis een weefgetouw staan. We rijden net zo lang door tot we ergens de auto kunnen parkeren. We wandelen door het dorp en al snel zien we een huis waar een oudere dame aan het weven is. We lopen naar binnen en begroeten haar met een sawadee ka/krab en krijgen een brede glimlach te zien ten teken dat we welkom zijn. Na even gekeken te hebben naar haar werk en de techniek die ze gebruikt, gaan we verder en vinden een ander huis waarin iemand aan het weefgetouw zit.

Als we verder lopen, horen we opeens tok-tok en op het geluid afgaand vinden we de plaatselijke kunstenaar die bezig is een prachtig driedimensionaal houtsnijwerk te maken. Hij is er al twee jaar mee bezig, het is nu bijna af en hij denkt in januari klaar te zijn. Het is een prachtig werkstuk met zeer veel details en schitterend afgewerkt. Volgens de kunstenaar is het werk niet te koop; hij wil het als het klaar is in zijn eigen galerij ten toon stellen. We zijn benieuwd.

In de provincie Roi-Et gaan we op zoek naar de tempel 'Wat Chedi Chai Mongkol'. We parkeren de auto op een parkeerplaats die omgeven is door een markt - natuurlijk, dit is Thailand - en van daaruit lopen we naar de tempel. We hoeven deze keer niet te onderhandelen over het tarief van de toegang, want de entree is helemaal gratis. Als we het bos uitkomen en bij de tempel arriveren, worden we getroffen door de immense omvang. Zoals we inmiddels uitgezocht hadden, 101 meter lang bij 101 meter breed bij 101 meter hoog (naar de naam van de provincie Roi Et, die 101 betekent). Ongelofelijk, zo imposant. Maar tegelijkertijd zo onvoorstelbaar: de tempel is (nog lang niet) af maar ondertussen ontbreekt kennelijk het beleid voor onderhoud van de tempel. Sommige muren vertonen duidelijk scheuren en de verf is op veel plaatsen doorgelopen en bladdert af. Veel ornamenten zijn beschadigd en als je om je heen kijkt, krijg je het idee dat deze tempel al meer dan honderd jaar oud is.

Dag 17
De route zal ons vandaag in Chaiyaphum brengen en dat zal meteen de laatste etappe van onze rondreis zijn. Het is een rustige trip. Het landschap wordt steeds vlakker en gedurende de hele reis zien we links en rechts van ons de rijstvelden. Althans voor zover deze niet onder water staan. Want nu pas wordt ons in volle omvang duidelijk wat de regen die gedurende de eerste week van onze vakantie zo rijkelijk gevallen is, teweeg heeft gebracht. We zien meren die niet terug te vinden zijn op de kaart en realiseren ons dat zich hier een enorme ramp aan het voltrekken is. De rijst staat op het punt om geoogst te moeten worden, maar daar kan voorlopig geen sprake van zijn.

In Chaiyaphum logeren we in het Siam River Resort. Maar anders dan de naam suggereert, heeft het niets weg van een resort. De kamer ziet er uit als een bunker en als we wat rondopen, realiseren we ons dat alle kamers hier zo zijn. Het restaurant heeft een groot terras en ziet er wel gezellig uit, dus daar maken we meteen gebruik van.

We wandelen wat door het centrum van Chaiyaphum, maar er is eigenlijk verder niet zo veel te doen. En zo eindigt onze voorlaatste dag van de vakantie.

De volgende ochtend vertrekken we na het ontbijt richting Bangkok en komen daar na en verder voorspoedige reis in de middag aan.

Terugkijkend was het een fantastische reis. We hebben heel veel natuur en cultuur gezien, kennis gemaakt met de vriendelijk bevolking van Isaan en we weten zeker dat we dit nog een keer zullen over doen.

Bangkok 8 november 2009
Joop en Coby van der Meer.